Synkopa, polirytmia i polimetria Do zjawisk wpływających na organizację rytmiczną należą m.in. synkopa, polirytmia i polimetria. Synkopa polega na przesunięciu spodziewanego akcentu, zwłaszcza przez zaakcentowanie słabszej części taktu lub przedłużenie dźwięku z części słabszej na mocniejszą. W wyniku synkopy relacja między rytmem a metrum ulega napięciu, ponieważ akcent rytmiczny nie pokrywa się z oczekiwanym akcentem metrycznym. Polirytmia polega na równoczesnym występowaniu dwóch lub więcej kontrastujących wzorów rytmicznych. Polimetria wiąże się natomiast ze współistnieniem lub nakładaniem różnych układów metrycznych w tym samym przebiegu muzycznym. Oba zjawiska mogą komplikować odbiór regularnego pulsu lub metrum, ponieważ słuchacz może jednocześnie śledzić kilka konkurujących sposobów organizacji czasu. Złożone lub nieregularne rytmy mogą być notowane w zwykłym metrum jako praktyczny sposób zapisu, nawet wtedy, gdy słuchacz nie odbiera wyraźnego układu miar i taktów.