266px|thumb|Podział administracyjny Kościoła greckokatolickiego w Polsce w 1772 roku thumb|250px|Wzgórze zamkowe w Ostrogu i ruiny cerkwi Objawienia Pańskiego pełniącej przez pewien czas rolę drugiej katedry w eparchii łucko-ostrogskiej – akwarela Zygmunta Vogla z 1794 r. thumb|250px|Bazyliański klasztor Zaśnięcia Matki Bożej w Poczajowie, w czasie zaboru rosyjskiego rezydencja unickich biskupów łuckich – obraz Tarasa Szewczenki z 1 poł. XIX w. Diecezja łucko-ostrogska (łac. Eparchia Luceoriensis et Ostrogiensis Ruthenorum) – eparchia (diecezja) Kościoła unickiego, powstała w 1596 r. w wyniku unii brzeskiej, przestała istnieć w następstwie rozbiorów Rzeczypospolitej; na krótko reaktywowana jako eparchia Kościoła greckounickiego w Imperium Rosyjskim (1798–1828).
Diecezja łucko-ostrogska w Rzeczypospolitej Unicka diecezja łucko-ostrogska została ustanowiona 23 grudnia 1596 r. przez papieża Klemensa VIII bullą Magnus Dominus. Jeszcze przed uchwałami synodu brzeskiego, bo 2 maja 1594 r., biskup Cyryl Terlecki ogłosił w Łucku, że przyjmuje unię z Kościołem rzymskim.