Włodzimierz Jan Kawecki (ur. 26 maja 1905 w Jaworznie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski artysta malarz, poeta, grafik, inżynier leśnik, podporucznik piechoty rezerwy Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Był synem Bolesława i Krystyny z Abstorskich. Uczęszczał do szkoły podstawowej w Jaworznie. Wykształcenie gimnazjalne zdobywał we Lwowie i Krakowie. Uczestnik walk o Lwów w 1918 podczas wojny polsko-ukraińskiej (miał wówczas 13 lat). W 1923 uzyskał maturę. Absolwent Wydziału Rolno-Lasowego Politechniki Lwowskiej z tytułem inżyniera leśnika, a następnie Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pełnił służbę w 12 Pułku Piechoty.
Po zakończeniu studiów został zatrudniony w Sekcji Leśnej Małopolskiego Towarzystwa Rolniczego. Był autorem artykułów popularnonaukowych z zakresu leśnictwa publikowanych w „Świadowidzie”, „IKC” i „Zagrodzie Wzorowej”. Później pracował jako leśnik powiatowy w Żywcu. Opracował wówczas kilka publikacji książkowych poświęconych zarówno lasom Żywiecczyzny, jak i jej kulturze, sztuce i tradycji. Postulował i projektował utworzenie rezerwatów przyrody w trzech rejonach regionu żywieckiego: w obrębie Wielkiej Rajczy, pod Halą Rysianka oraz w górnych partiach Romanki. Dwa z proponowanych przezeń rezerwatów utworzono za czasów Polski Ludowej.