Na koniec czarownica zaprowadziła go do komnaty, w której siedziało dziewięć panien. Wszystkie były jednakowo biało ubrane i miały zasłonięte głowy. Wiedźma kazała mu zgadnąć, która z nich to więziona panna. Dratewka nie miał pojęcia, ale z pomocą przyszli mu jego dawni przyjaciele – pszczoły, które wleciały przez okna i zaczęły krążyć wokół jednej z panien. Tę właśnie Dratewka wskazał. Wówczas czarownica zmieniła się w ptaka i odleciała, a uratowana panna rzuciła mu się na szyję, dziękując za ocalenie z niewoli. Oboje pobrali się i zamieszkali w zamku czarownicy.
Cechy literackie utworu Literackość języka Janina Porazińska osiągnęła przez zastosowanie środków stylistycznych tworzących szczególną atmosferę baśni. Pisarka prowadziła do tekstu neologizmy (mrówcowa matka), archaizmy (np. sumuje, skórzniaki), typowe dla folkloru zdrobnienia (np. jednakowiuteńkie, północek), a także zastosowała liczby uchodzące w tradycji ludowej za magiczne (siedemset siedemdziesiąt siedem schodów, siedmioro drzwi). Utwór urozmaicają wierszowane dialogi.