mały| nad Zatoką Wenedyjską na XVII-wiecznej rekonstrukcji mapy Ptolemeusza Wenedowie, Wenetowie, Wenedzi () – lud zamieszkujący w okresie rzymskim (I–IV wiek) ziemie nad Wisłą i Bałtykiem o spornej przynależności etnicznej, najczęściej identyfikowany ze Słowianami lub też traktowany jako odrębny lud indoeuropejski.
Najprawdopodobniej średniowieczną kontynuacją nazwy Wenedowie/Wenetowie są Wendowie ( lub Winden), jak Niemcy określali wówczas sąsiadujących z nimi Słowian.
Przekazy O Wenedach wspominają źródła rzymskie z I i II wieku, między innymi Pliniusz Starszy, Publiusz Korneliusz Tacyt, Klaudiusz Ptolemeusz. Ten ostatni nazwał Górami Wenedzkimi morenowe pagóry Pojezierza Mazurskiego, Góry Świętokrzyskie lub Karpaty, a Morzem Wenedzkim prawdopodobnie Morze Bałtyckie. Jordanes w VI wieku termin „Wenedowie” odnosił do słowiańskich Antów i Sklawinów.
Rzymska mapa Tabula Peutingeriana, datowana na II–IV wiek, umieszcza lud w sąsiedztwie Lugiów, pomiędzy Bałtykiem a górami identyfikowanymi jako Karpaty. Ukazuje ona także mieszkający na południe inny lud wenedzki bliżej rzeki Dunaj.