w latach 1946–1953 profesor Uniwersytetu Łódzkiego.
Prekursorka badań w zakresie psychologii rozwojowej i wychowawczej w Polsce, popularyzatorka wiedzy pedagogicznej. Prowadziła badania nad procesami myślenia i wpływem warunków środowiskowych na rozwój dziecka. Wykładowca w placówkach kształcenia nauczycieli, m.in. w Państwowym Instytucie Robót Ręcznych w Warszawie.
Jej mężem był Ludwik Librach (1879–1942), działacz ruchu robotniczego i spółdzielczego, publicysta. Ślub odbył się w 1907 roku.
Pośmiertnie odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia PolskiNadanie odznaczenia 19 marca 1955. Pochowana została na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 118 rząd 1 grób 9).
Główne prace Psychologia pedagogiczna w ćwiczeniach. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1933. Dziecko wsi polskiej: próba charakterystyki. Część 1: teoretyczna; Część 2: Charakterystyki regionalne. Warszawa: Nasza Księgarnia, 1934; (współautor – S.M.Studencki). Jak chować dziecko. Warszawa, 1937, wznowienie: Warszawa, 1946 (współautor – Janina Skarżyńska). O metodach nauczania w szkole elementarnej: rozważania metodyczno-pedagogiczne. Warszawa: M. Arct, 1918. Pogadanki z dziećmi. Cz. 1, Pierwszy rok nauczania (dla szkół miejskich);