Prace budowlane trwały do około 1925 roku lub do lat 30. XX wieku, a pierwotny projekt zrealizowano w postaci uproszczonej. Konsekracja nowego kościoła nastąpiła 14 września 1935 przez biskupa Pawła Kubickiego.
W 1984 roku kościół został odnowiony.
Architektura i wnętrze kościoła Kościół parafialny w Olbierzowicach to trzynawowa budowla z wieżą o wysokości 57 metrów. Cokół i ściany zewnętrzne do wysokości okien wyłożone granitem. Odrzwia, zakończenia szkarp wyłożone piaskowcem. Do budowy kościoła zużyto dwa miliony cegieł pochodzących z cegielni w Rytwianach. Dach pierwotnie pokryty czerwoną dachówką rzymską produkcji cegielni w Korwinowie. Dzwonnica znajduje się na ceglanej wieży i mieści trzy dzwony: jeden z napisem "O rex glorjae ..." z płaskorzeźbą Św. Stanisława, drugi z napisem "Fecit A. W. sit nonen Domini benedictum" i płaskorześbą Św. Józefa, trzeci z napisem "Imię moje Franciszek - Wiktor" odlany w ludwisarni Braci Felczyńskich w Przemyślu w 1930r za staraniem biskupa sandomierskiego Pawła Kubickiego. Fronton kościoła wykuty został z granitu polskiego przez Józefa Hanke z Warszawy.