Po zakończeniu pierwszej fazy ustalany był ranking przed dwumeczową fazą play-off – pierwsze cztery zespoły walczyły o mistrzostwo, kolejne cztery o miejsce piąte, zaś pozostałe o miejsce dziewiąte.
Przy ustalaniu rankingu po fazie grupowej w przypadku tej samej ilości punktów lokaty zespołów były ustalane kolejno na podstawie: wyniku meczu pomiędzy zainteresowanymi drużynami; lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych; lepszego bilansu przyłożeń zdobytych i straconych; większej ilości zdobytych punktów; większej ilości zdobytych przyłożeń; rzutu monetą.
W przypadku remisu w fazie pucharowej nie odbywała się dogrywka, zwycięzca wyłaniany był zaś na podstawie większej ilości przyłożeń w tym meczu, przyłożeń zakończonych podwyższeniem, a ostatecznie w wyniku karnych kopów. Wyjątkiem był mecz finałowy, w którym w przypadku niewyłonienia zwycięzcy według kryteriów przyłożeń, nie rozgrywano konkursu kopów, lecz ogłaszano wspólny triumf obu zespołów.
Najsłabsza szóstka z dywizji B o udział w kolejnych mistrzostwach musiała ubiegać się w regionalnych kwalifikacjach, natomiast jej zwycięzca w następnej edycji zastępował ostatnią drużynę dywizji A.
Trofeum przyznawane zwycięzcy turnieju jest autorstwa byłego walijskiego rugbysty, Richarda Willsa.