Wiosną 1891 roku władze miejskie Moskwy pod przewodnictwem Sergiusza Aleksandrowicza Romanowa deportowały większość żydowskich mieszkańców tego miasta (z wyjątkiem niewielkiej liczby osób, których określano jako „użytecznych”), zaś nowo wybudowaną synagogę zamknięto. Wypędzenie około 20 tysięcy żydowskich moskwian sprowadziło na Rosję międzynarodowe potępienie.
Nowe prawa ustanowione w 1892 roku zakazywały rosyjskim Żydom uczestnictwa w wyborach lokalnych, pomimo iż w wielu miastach w Strefie osiedlenia stanowili oni znaczną część ludności. "Poprzez tzw. regulacje miejskie (ros. Городовое положение) odbierano Żydom prawo do wybierania i bycia wybieranym do rad miejskich... W ten sposób wytworzyła się odwrotnie proporcjonalna ordynacja wyborcza: większość podatników miejskich została podporządkowana mniejszości, która rządziła miastem przeciwko interesom Żydów.”.
W następnym roku, poprzez Prawo o imionach (ros. „Об именах”), nałożono karę więzienia na tych Żydów, którzy „przyjęli imiona chrześcijańskie”. Przepisy nakazywały używania wyłącznie imion wpisanych do metryk urodzenia (ros. „какими они означены в метрических книгах”) we wszelkiej działalności gospodarczej, publikacjach, reklamach, wizytówkach itd.