Jan Łodziński, właśc. Jan Jerzy Łoziński, ps. „Babinicz”, „Andrzej”, vel Jan Kuza (ur. 12 kwietnia 1908 w Grodźcu, zm. 23 marca 1967 w Częstochowie) – polski oficer sł. st. piechoty Wojska Polskiego, por. , w konspiracji NOW/AK, kpt. sł. st. p. , Komendant Obwodu AK/NIE Sanok (OP-23) V 1944 – II 1945, podległego pod Okręg krakowski AK, Inspektorat Jasło.
Życiorys Urodzony 12 kwietnia 1908 w miejscowości Grodziec. Syn Wacława, urzędnika kopalni Grodziec, i Janiny z ddomu Łypaczewskiej. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Grodźcu kształcił się w Wyższej Szkole Handlowej w Katowicach, gdzie zdał w 1928 maturę. W okresie od września 1928 do sierpnia 1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Następnie od października 1929 do sierpnia 1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej – Komorowie. Promowany na stopień podporucznika służby stałej piechoty 15 sierpnia 1931, z przydziałem do 27 Pułku Piechoty w Częstochowie, na stanowisko dowódcy plutonu. Na stopień porucznika awansowany 1 stycznia 1934. W 1935, jako wyróżniający się w służbie oficer, został przez Ministerstwo Spraw Wojskowych przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Rozkazem nr 45 dowódcy KOP z 24 listopada 1937 nadano mu prawo noszenia odznaki KOP.