W 1823 r. dwór spłonął, po czym został odbudowany jeszcze w pierwszej połowie XIX wieku (świadectwem tego są formy naczółkowego dachu). Przebudowany w latach 1850–1860, kiedy dostawiono wieżę – w stylu nawiązującym do neoklasycyzmu oraz tudorowskiego neogotyku. Do 1930 r. pełnił funkcję siedziby szlacheckiej, później użytkowany był jako rządcówka.
Piwnice dworu od XVI wieku były przeznaczone na magazyn wina. Panująca stała temperatura +12 °C i wilgotność sprzyjała dojrzewaniu win. Przechowywane tutaj wina w dębowych beczkach były ponoć zrównoważone o wykształconym bukiecie i smaku.
Właściciele 1598–1637 – Bernhard von Stillfried (1567–1637) 1658–1689 – Bernhard II von Stillfried (zm. 1689) 1689–1702 – Bernhard III von Stillfried und Rattonitz (1641–1702) 1702–1720 – Raymund Erdmann Anton baron Stillfried von Rattonitz (1672–1720) 1720–1739 – Johann Joseph I baron Stillfried von Rattonitz (zm.