Poprzez przedstawionego martwego ptaka Goya przywołuje temat śmierci, który często pojawia się w późniejszych pracach autora, stając się niemal jego obsesją.
Opis obrazu Centrum kompozycji zajmuje obrany z piór i poprzecznie ułożony indyk, którego głowa spoczywa obok patelni pełnej sardynek. Przedstawione elementy wypełniają większość przestrzeni obrazu. Tło jest ciemne i jednolite, paleta barw jest ograniczona do czerni, brązu i różu. Diagonalne ułożenie indyka przypomina prace hiszpańskiego malarza martwych natur Bartolomé Montalvo, m.in. Martwą naturę z zającem.
W tradycyjnym ujęciu martwa natura z ptactwem przedstawiała suto zastawiony stół, wyobrażenie przyszłej uczty. Malarz nie skupia się na kulinarnym przeznaczeniu przedstawionych elementów, lecz kładzie nacisk na śmierć ptaka, co jest interpretowane jako nawiązanie do tragicznych wydarzeń wojennych i ich ofiar.
Proweniencja Seria martwych natur została odziedziczona przez syna Goi, Javiera, a następnie przeszła na jego wnuka Mariano. Mariano Goya przekazał te obrazy Franciscowi Antoniowi Narváez y Bordese, hrabiemu Yumuri, jako pokrycie długów. Po śmierci hrabiego w 1865 martwe natury zostały sprzedane (w kolekcji pozostawało wtedy dziewięć lub dziesięć z dwunastu obrazów) i trafiły do różnych zbiorów na całym świecie, a niektóre zaginęły.
Przypisy
Kategoria:Martwe natury Francisca Goi Kategoria:Obrazy w Starej Pinakotece w Monachium