Temat śmierci, przemijania i fatalizmu często pojawia się w późniejszych pracach starzejącego się malarza, stając się niemal jego obsesją. Nie udało się ustalić dokładnej daty powstania tej serii martwych natur, jednak historycy sztuki sytuują je w przedziale 1808–1812 ze względu na analogiczne do powstałych w tym czasie rycin Okropności wojny ujęcie przemocy.
Opis obrazu Jest to najbardziej abstrakcyjna martwa natura z serii dwunastu dzieł powstałych w czasie wojny. Goya namalował trzy dzwonka łososia ułożone blisko siebie na stole pokrytym białym obrusem lub na nieokreślonej, metalicznej powierzchni. Brzegami opierają się jeden o drugi, co sprawia wrażenie, że mięso właśnie zostało pokrojone. Kawałki ryby są oderwane od codziennego kontekstu, przez co kompozycja jest pozbawiona jakiejkolwiek narracji. Tło jest ciemne i jednolite, brak punktu odniesienia w przestrzeni. Pokrojone kawałki mięsa w typowym łososiowym kolorze są żebrowane w paski o białej, żółtej i różowej barwie. Ciemniejsze środkowe części naznaczone krwią są namalowane ciemnobrązową i czerwonobrunatną farbą.