Kazimierz Więckowski (ur. 5 marca 1758 w KamieńcuChodzi o Kamieniec w gminie Kłecko lub gminie Trzemeszno, oba w obecnnym powiecie gnieźnieńskim. w województwie kaliskim, zm. ok. 1820Fotografie Unruhstadt. (pol.), dostęp 17. kwietnia 2013.) – polski oficer, dowódca oddziału stawiającego opór Prusakom w Kargowej.
Życiorys Kazimierz Więckowski był synem Józefa i Doroty z Krajewskich primo voto Sarneckiej. Patent oficerski otrzymał 15. października 1787 roku. Po ogłoszeniu drugiego rozbioru Polski nie wykonał rozkazu wycofania z oddawanych Prusom ziem i 22. stycznia 1793 roku stawił opór, kiedy to do nadgranicznej Kargowej około godziny dziewiątej wkroczył czwarty batalion pułku Frankenberga pod dowództwem majora von Milkau. Więckowski rozkazał swym żołnierzom zająć stanowiska w ratuszu przy oknach, nabić broń, a sam udał się na rozmowę z majorem von Milkau, która odyła się na rynku przed ratuszem. Na jego znak obrońcy ratusza otworzyli ogień. Mimo zadania Prusakom początkowo dotkliwych strat, obrońcy zostali pokonani. Później powstał mit, którego powstanie związane było być może już z raportem podporucznika K. N. Lenkiwicza do generała A. Byszewskiego z 29.