Ius albinagii nie obejmowało ambasadorów i posłów zagranicznych.
Powszechne użycie prawa albinagii we Francji w dobie monarchii absolutnej skłoniło jurystów i prawników do szukania korzeni tego prawa oraz tłumaczenia konieczności jego stosowania. Wskazywano, że ius albinagii powstało z potrzeby rozróżnienia osób, które urodziły się w królestwie, a obcychP. Sahlins, Unnaturally French. Foreign Citizens in the Old Regime and After, Nowy Jork 2004, s. 44.. Kolejnym argumentem legitymującym to prawo w epoce merkantylizmu miała być potrzeba zapobiegnięcia wywożeniu dóbr z kraju. Jako główny argument za utrzymaniem i stosowaniem ius albinagii podawano praktykę wzajemności w stosunkach z innymi państwami: prawo to jest stosowane gdyż istnieje również w monarchiach ościennychP. Sahlins, Unnaturally French. Foreign Citizens in the Old Regime and After, Nowy Jork 2004, s. 45.. Jednocześnie ius albinagii było krytykowane jako barbarzyńskie i niehumanitarne, m.in. przez holenderskiego prawnika Hugo GrocjuszaG. Butler, S. Maccoby, The development of international law, s. 199.. W XVIII wieku ius albinagii krytykował Monteskiusza, który nazywał je bezsensownym oraz Jacques Necker, dowodząc, że szkody i utrudnienia w rozwoju gospodarczym powodowane przez to prawo są większe niż doraźne fiskalne korzyści dla budżetuR.