Białoruski Komitet Narodowy w Wilnie (białorus. Віленскі нацыянальны беларускі камітэт, Вільнацбелкам) – organ koordynacyjny białoruskich partii i organizacji narodowo-demokratycznych, który działał w Polsce w latach 1921–1938.
Białoruski Komitet Narodowy powstał w Wilnie w 1921 roku i do 1925 roku stanowił konkurencyjny organ w stosunku do Białoruskiego Komitetu Narodowego w Warszawie. W skład wileńskiego komitetu na przestrzeni okresu jego istnienia wchodziło od 19 do 40 przedstawicieli ugrupowań politycznych, towarzystw i organizacji białoruskich. W okresie 1918–1926 komitet stanowił opozycję wobec rządu polskiego i głosił hasła klasowe. Działalność komitetu skierowana była na objęcie roli koordynatora wszystkich białoruskich partii i organizacji o poglądach narodowo-demokratycznych. Nadrzędnym celem było stworzenie Białorusko-Litewskiej Republiki Demokratycznej. Realizację swoich postanowień komitet rozpoczął od żądania autonomii dla Białorusi zachodniej oraz prowadzenia propagandy kulturowo-edukacyjnej.