thumb|240px|Grób Jerzego Janusza Tereja (1934–1979) na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Jerzy Janusz Terej (ur. 29 lipca 1934 w Wysokim Litewskim, zm. 28 sierpnia 1979 w Warszawie) – polski historyk, doktor habilitowany nauk humanistycznych, specjalista i badacz dziejów II RP i II wojny światowej.

Życiorys Urodził się w województwie poleskim w rodzinie nauczycielskiej, wywodzącej się spośród ubogich chłopów z okolic Tarnobrzega. Jego dziadek i ojciec byli działaczami Polskiej Partii Socjalistycznej. Podczas okupacji niemieckiej w latach II wojny światowej jego ojciec służył jako oficer w szeregach Armii Krajowej w powiecie tarnobrzeskim.

Po zakończeniu wojny Jerzy Terej wraz z rodziną przeniósł się do Wrocławia, gdzie ukończył szkołę średnią oraz studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1947 wstąpił do Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego, która w następnym roku weszła w skład Związku Młodzieży Polskiej. Był także czynny w Związku Młodzieży Socjalistycznej i od 1953 w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, do 1964 zajmował się działalnością polityczną.