Katastrofa lotu nr 173 miała w istocie identyczną przyczynę: drugi pilot i mechanik pokładowy zorientowali się w krytycznej sytuacji, ale z uwagi na brak odpowiedniej komunikacji między członkami załogi nie zdołali właściwie przekazać tej informacji kapitanowi (w obu przypadkach maszyny pilotowali bardzo doświadczeni i szanowani piloci, co sprawiło, że pozostali członkowie załogi starali się unikać zachowania, które mogłoby być odebrane jako nadszarpnięcie autorytetu doświadczonego pilota).

Po katastrofie lotu nr 173 linie United Airlines jako pierwsze wprowadziły do szkolenia program określany jako CRM (Cockpit/Crew Resource Management). Podczas szkolenia uczono pilotów, jak właściwie i efektywnie współpracować w czasie lotu, zwłaszcza podczas sytuacji awaryjnej; kapitan nadal pozostawał osobą odpowiedzialną za podjęcie kluczowych dla bezpieczeństwa lotu decyzji, ale pozostali członkowie załogi ściśle współpracowali z nim przez cały czas lotu, aktywnie przekazując istotne informacje bądź nawet, jeśli sytuacja tego wymaga, korygując i zmieniając decyzje kapitana. Wszystkie decyzje miały zapadać demokratycznie, a kapitan musiał brać pod uwagę wszelkie uwagi i poprawki zgłaszane przez pozostałych członków załogi;