Budowa trwała w okresie (1904–1912). Materiałem budowlanym użytym do jej budowy stał się kamień z pobliskiej grupy skalnej o nazwie (), co nie było najlepszym rozwiązaniem, ponieważ materiał ten źle znosił panujące warunki atmosferyczne i łatwo nasiąkał wodą.
Do komisyjnego odbioru technicznego obiektu doszło w 1912 roku – nosił on nazwę (). Kosztował trzykrotnie więcej, niż pierwotnie zakładano i jego budowa niemal zakończyła się bankructwem dla MSSGV. Wieża widokowa była masywną, kamienną siedmiokondygnacyjną budowlą, przypominającą średniowieczną wartownię o wymiarach poziomych (14,5 × 15) m oraz wysokości 32,5 m, z tarasem widokowym na szczycie o wymiarach (7,8 × 7,8) m. Podobieństwo to podkreślały blanki, pylony i głębokie okna w grubych ścianach. Na parterze znajdowała się restauracja, nad nią pokoje gościnne, a na szczycie wieży taras widokowy. Obok wieży widokowej zbudowana została drewniana chata służąca jako karczma. Wieża widokowa jednak nigdy nie była zamieszkana z powodu nieszczęśliwie wybranego materiału i warunków klimatycznych. Już w czasie I wojny światowej była nieczynna. W 1921 z przyczyn politycznych zrezygnowano ze starej nazwy i określano ją jako ().