Na Uniwersytecie Wileńskim pracował do wybuchu wojny, pełniąc stanowisko adiunkta.
W roku 1945 wraz z profesorami uczelni wileńskiej przeniósł się na Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie uzyskał habilitację w 1947 roku. W 1949 roku przeniósł się na Uniwersytet Wrocławski, gdzie prowadził zajęcia dydaktyczne z mechaniki nieba. Pełnił też obowiązki prodziekana ds. studenckich na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego.
Był autorem 23 prac naukowych i popularnonaukowych, dotyczących głównie obserwacji gwiazd zmiennych, zakryć gwiazd przez Księżyc, zaćmień i mechaniki nieba. Do jego ważniejszych osiągnięć należały: obliczenie definitywnej orbity komety 1904 II (w 1923 roku) oraz perturbacji wiekowych planetoidy (1221) Amor (w 1948 roku). W 1960 roku przeszedł na emeryturę.
Był krótko żonaty. W młodości uprawiał sport, zaliczał się do najlepszych piłkarzy Galicji, był zawodnikiem Cracovii w latach 1906–1917.