Po otrzymaniu oferty polskie Siły Powietrzne przeprowadziły próby z wypożyczonym Junkersem F.13 które zostały ocenione negatywnie i nie zdecydowano się na zakup tego samolotu.
W tym czasie Siły Powietrze Stanów Zjednoczonych (USAAC) eksperymentowały z użyciem ciężkich, opancerzony samolotów szturmowych (Aeromarine PG-1, Boeing GA-1, Boeing GA-2, Orenco IL-1 oraz nieco późniejszy Gallaudet DB-1) i w grudniu 1921 JL-12 został zaoferowany USAAC do ewaluacji. Według oblatywacza USAAC samolot był trudny w pilotażu, został także oceniony jako bardzo drogi, a wartość jego uzbrojenia została określona jako wątpliwa i samolot nie został zakupiony przez USAAC.
Opis konstrukcji Samolot szturmowy Junkers-Larsen JL-12 był dwumiejscowym, jednosilnikowym dolnopłatem o konstrukcji całkowicie metalowej, był przebudowanym samolotem transportowym Junkers F.13. Samolot był napędzany chłodzonym cieczą silnikiem rzędowym typu Liberty L-12 o mocy 400-420 KM.
Oryginalne, metalowe poszycie samolotu zostało zastąpione dwa razy grubszym duraluminium Alcoa (0,025 cala, ok. 0,635 mm) oraz częściowo opancerzona blachą pancerną o grubości 9/64 cala (3,57 mm).