Wieść o klęsce poruszyła Kajtbaja, który wezwał wszystkich mameluków do zebrania nowej armii. Jego zaangażowanie wzmocniło morale żołnierzy. Na czele nowej armii stanął jeden ze starszych emirów Uzbek min-Tutukh, jeden z nielicznych, który zdołał ujść cało z ostatniej klęski. Kajtbaj nadał mu tytuł atabega i powierzył los wyprawy wspólnie z innym wodzem, Kurkumasem. Wyprawa rozpoczęta w lutym 1469 roku przebiegała początkowo pomyślnie. Armie mameluckie wkroczyły na terytoria Suwara paląc po drodze wsie i miasta. Turkmen stanął wprawdzie do bitwy, ale jego głodujące od dłuższego czasu oddziały zostały szybko rozproszone. Sam wódz zdołał jednak uciec w kierunku granicy osmańskiej. Idąca za nim w pościgu armia mamelucka osaczyła go w wąskim wąwozie. Między wodzami wyprawy rozgorzała jednak kłótnia: Uzbek chciał się wycofać, Kurkumas podążyć przez wąwóz za Suwarem. Przeważyła opinia Kurkumasa, choć spory wśród dowództwa spowodowały dezercję znacznej części armii, która zawróciła do Aleppo. Wejście do wąwozu bez rozeznania doprowadziło do straszliwej klęski. Armia została zasypana lawinami kamieni, zginął też sam Kurkumas. Syria została bez obrony, okazało się jednak, że i sam Suwar nie ma sił do nowych ataków a jego straty były na tyle duże, że teraz sam został zaatakowany przez inne plemiona turkmeńskie.