Zęby te mają charakterystyczną budowę korony, zwykle obejmującej dwa zestawy guzków. Pierwszy z nich, położony od przodu, zwany jest trygonem w przypadku zębów szczękowych i trygonidem w przypadku zębów żuchwy. Oba tworzone są przez trzy guzki. Trygon składa się więc z następujących guzków: protokon (guzek językowy) – leży od strony języka, parakon (guzek przedniopoliczkowy) – leży od strony policzka, od przodu, metakon (guzek tylnopoliczkowy) – leży od strony policzka, od tyłu. Guzki językowy, przedniopoliczkowy i tylnopoliczkowy zębów kości zębowej określane są odpowiednio mianami protokonidu, parakonidu i metakonidu. Guzki te, i w szczęce, i w żuchwie, ograniczają pewne zagłębienie, zwane basenem trygonu w szczęce i basenem trygonidu w żuchwie. W stronę tylnojęzykową od trygonu leży natomiast półka hypokonu, którą może ograniczać kolejny guzek hypokon, aczkolwiek nie musi on występować. Na półce tej leży talon. Jeśli chodzi o zęby dolne, odpowiada mu talonid. Talon jest zwykle mniejszy od talonidu, który znowu obejmować może 3 guzki: hypokonid (guzek policzkowy) – leżący od strony policzka, entokonid (guzek językowy) – leżący od strony języka, hypokonulid (guzek tylny) – leżący z tyłu. Pomiędzy tymi guzkami, w środku talonidu, także znajduje się basen, zwany tym razem basenem talonidu.