Pokój w Landsbergu – podpisany w 1329 r. w Landsbergu (Gorzowie Wlkp.) układ pomiędzy margrabią brandenburskim Ludwikiem (Starszym) Wittelsbachem a wojewodą poznańskim Wincentym z Szamotuł herbu Nałęcz, działającym na polecenie króla polskiego Władysława I Łokietka. Pokój ten zakończył trwającą od 1326 r. wojnę i został zawarty na okres trzech lat.
Tło historyczne i postanowienia pokoju W trzy lata po wygaśnięciu w 1320 r. rodu Askańczyków rządzących Brandenburgią, cesarz Ludwik IV osadził w kwietniu 1323 r. na tronie swojego syna, także LudwikaB. Zientara, Okres III: Rozdrobnienie feudalne (1295–1464), [w:] Dzieje Pomorza, red. G. Labuda, t. I, cz. 2, Poznań 1969, s. 209-210.. Na ten fakt zareagował papież Jan XXII, który nałożył (23 marca 1324) klątwę na cesarza, wzywając na pomoc władców Pomorza Zachodniego (10 sierpnia 1325) i (niezależnie) Polski (oba władztwa zawarły przymierze już wcześniej – 18 czerwca 1325). Na apel odpowiedział Władysław I Łokietek, który wyruszył na wiosnę 1326 r. na Brandenburgię na czele wojsk polskich i litewskich (o udziale w niej książąt pomorskich nic nie wiadomo). Działania najeźdźców cechowało okrucieństwo, a ziemie Nowej Marchii spustoszono, tym samym znacznie osłabiając pozycję WittelsbachówB. Zientara, Okres III: Rozdrobnienie feudalne (1295–1464), [w:] Dzieje Pomorza, red. G.