W 1929 roku Wiktor Szelągowski, Henryk Grabowski i Tadeusz Gaworski zdobyli dla klubu pierwszy złoty medal mistrzostw Polski, w tym samym roku zdobyli również brązowy medal mistrzostw Europy. Rok później włocławscy wioślarze osiągnęli I miejsce na międzynarodowych regatach w Antwerpii. W czasach międzywojennych TWW dziesięciokrotnie zaliczano do grona dziesięciu najlepszych klubów Polski.
Wojna nie zniszczyła ducha włocławskiego wioślarstwa, przetrwał też sprzęt i budynki wioślarzy. Reaktywowane zaraz po wojnie Towarzystwo Wioślarskie znów odnosiło sukcesy, klasyfikowano je na 4. miejscu spośród 31 polskich klubów.
W miarę utrwalania się Polski Ludowej władze komunistyczne zmierzały do ukrócenia samodzielności towarzystwa, o niewybaczalnym wówczas inteligenckim, elitarnym rodowodzie, co ostatecznie dokonało się w 1949 roku, dwa lata po śmierci Bojańczyka – TW wcielono wtedy do Ogólnopolskiego Pionu Sportowego „Związkowiec”. Wioślarstwo włocławskie po tej centralizacji podniosło się dopiero w latach 60., głównie dzięki zaangażowaniu trenera Tadeusza Gawrysiaka. Jego wychowankowie (m.in.