Janusz Łętowski (ur. 27 marca 1939 w Warszawie, zm. 12 lutego 1999 tamże) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, dyrektor Instytutu Nauk Prawnych PAN, sędzia Sądu Najwyższego, krytyk muzyczny.
Życiorys Syn pułkownika Stanisława Łętowskiego. W 1962 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Uzyskiwał następnie stopnie doktora i doktora habilitowanego. W 1981 otrzymał tytuł profesora nauk prawnych. Specjalizował się w zagadnieniach z zakresu prawa administracyjnego. Był wieloletnim pracownikiem Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk. Od grudnia 1987 do listopada 1990 pełnił funkcję dyrektora tej jednostki. Po 1989 został także sędzią w Izbie Administracyjnej Sądu Najwyższego.
Wśród wypromowanych przez niego doktorów znaleźli się Andrzej Wróbel i Teresa Górzyńska.
Był także krytykiem muzycznym, autorem publikacji o tematyce muzycznej.
W 1999, w uznaniu wybitnych zasług dla wymiaru sprawiedliwości, odznaczony został Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia PolskiPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 stycznia 1999 r. o nadaniu orderów ().. W 1995, w uznaniu wybitnych zasług dla wymiaru sprawiedliwości, odznaczony został Krzyżem Kawalerskim tegoż orderuPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 września 1995 r.