Przez dwudniową fazę grupową faworyci przeszli w komplecie – niespodzianką tej fazy było zwycięstwo Tongijczyków nad Australią, zaś sensacją porażka Fidżi z RPA, poza tym jedynie Korea i Argentyna pokonały wyżej rozstawionych Francuzów i Szkotów. W pełniącej rolę ćwierćfinałów drugiej fazie grupowej spotkało się zatem pięć zespołów z południowego Pacyfiku – Nowa Zelandia, Samoa Zachodnie, Fidżi, Tonga i Australia – oraz RPA, Irlandia i Anglia. Jedynym niepokonanym zespołem zostali reprezentanci Fidżi, na drugim miejscu w tej grupie uplasowali się niespodziewanie Irlandczycy. W drugiej z grup walka była bardziej zacięta, wszystkie zespoły bowiem zarówno zwyciężyły, jak i doznawały porażek, a do półfinałów awansowały Anglia oraz Australia. Australijczycy odprawili Irlandię dzięki podwyższonemu przyłożeniu w ostatniej akcji meczu, natomiast ich rywalami w finale zostali Anglicy, którzy niespodziewanie do przerwy remisując z Fidżi, w drugiej części spotkania dołożyli kolejne dwa przyłożenia. Mecz ten zawierał "moment turnieju" – szarżę Dave’a Scully’ego na Mesake Rasarim zapobiegającą pewnemu przyłożeniu. Dla finalistów był to już piąty pojedynek tego dnia, kolejne pięć rozegrali na przestrzeni poprzednich dwóch dni.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Puchar Świata w Rugby 7 (1993) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.