Najstarszym zawodnikiem był zaś trzydziestoośmioletni reprezentant Hongkongu, Simon Litster.
Zawody ściągnęły dużą dozę krytyki, w szczególności ich zawiły i męczący format, w którym do końcowego triumfu potrzebne było rozegranie dziesięciu spotkań, kwestionowana też była zasadność organizowania turnieju takiej rangi w zapełnionym reprezentacyjnym kalendarzu. Słabe występy zespołów z południowej półkuli oraz brak kibiców tłumaczone były zaś chłodną i deszczową pogodą.
Obsługę informatyczną zawodów zapewniała firma Unisys mająca dziesięcioletnie doświadczenie z turniejem Hong Kong Sevens.
Kwalifikacje Dwadzieścia reprezentacji otrzymało zaproszenie do udziału w inauguracyjnym Pucharze Świata na podstawie wyników osiąganych w rugby piętnastoosobowym. IRFB, dając szansę rozwijającym się pod tym względem krajom, pozostałe cztery miejsca przeznaczyła dla zespołów z turnieju kwalifikacyjnego rozegranego w Katanii na Sycylii. Z tego turnieju, obejmującego dwie fazy grupowe, a następnie fazę pucharową, awans uzyskali półfinaliści, którymi okazali się zawodnicy z Namibii, Hongkongu, Chińskiego Tajpej i Hiszpanii.