Po zakończeniu II wojny światowej, zamek w stanie pełnej używalności przeszedł na własność państwa polskiego. Od 1946 do końca lat 60. XX wieku mieszkało w pałacu kilkanaście rodzin, między innymi: Kwiotek, Ociepka, Wien, Kolek. Funkcjonowało w nim przedszkole oraz namiastka świetlicy wiejskiej lub klubu młodzieżowego. Jedną z ostatnich mieszkanek zamku była Julia Daniel. Pracowała w nim od 1912 jako służąca i kucharka. W 1975 przekwaterowano ją do domu we wsi. W 1957 roku zamek był użytkowany przez Rejon Lasów Państwowych i stwierdzono wtedy, że obiekt trzeba wyremontować. W 1959 roku uznano zamek za zabytek klasy I. W 1960 roku PKZ Warszawa wykonał koncepcję zagospodarowania zamku na stołówkę, mieszkania, salę muzyczną, świetlicę wiejską z czytelnią, salą konferencyjną i kinem. W 1960 roku Jerzy Rozpędowski z zespołem z PKZ we Wrocławiu wykonał inwentaryzację i studium historyczne zamku. W marcu 1977 wskutek burzy zawaliła się część dachu zamku, powodując liczne uszkodzenia i pęknięcia ścian. Zapoczątkowało to dalszy proces dewastacji. W 1987 roku zawaliło się częściowo skrzydło zachodnie. W 2008 roku zamek nabyła Fundacja Ortus w Chrzelicach, jednak uchwałą z 2015 roku fundacja została postawiona w stan likwidacji.