W latach 1989–1991 ponownie współpracował z Ośrodkiem Prac Społeczno-Zawodowych przy Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, a od 1991 do 1993 był doradcą w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej.

W latach 1991–1992 był członkiem Solidarności Pracy. W wyborach parlamentarnych w 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z listy tego ugrupowania. W latach 1993–2014 pracował w Międzynarodowym Biurze Pracy, w Departamencie Zabezpieczenia Społecznego. W latach 2013–2014 kierował tam Działem Polityki Zabezpieczenia Społecznego, Standardów i Zarządzania. Członek zespołu wspierającego przyjęcie przez Międzynarodową Organizację Pracy w 2012 roku Zalecenia no 202 dotyczącego podstawy zabezpieczenia społecznego (Social Protection Floor). Po powrocie do Polski, w latach 2014-2015 ekspert w Biurze Polityki Społecznej Kancelarii Prezydenta RP. Od 2015 profesor honorowy Hochschule Bonn-Rhein-Sieg oraz wykładowca Collegium Civitas.

Za działalność opozycyjną w PRL został w 2007 odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia PolskiPostanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 grudnia 2006 r. o nadaniu orderów. ().

Przypisy