W 1957 został członkiem Rady Naukowej Instytutu Badań Literackich PAN.
Członek Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, członek zarządu Towarzystwa Literackiego im. Adama Mickiewicza, redaktor czasopisma „Prace Polonistyczne”.
Jego zainteresowania naukowe koncentrowały się wokół twórczości Stanisława Wyspiańskiego (wydał drukiem korespondencję poety). Największą uwagę poświęcił literaturze staropolskiej, głównie twórczości Daniela Naborowskiego, Wacława Potockiego, Jana Andrzeja Morsztyna, spod jego pióra wyszły wybory poezji tych pisarzy. Zastosował do badań historycznoliterackich termin manieryzm w odniesieniu do okresu pomiędzy renesansem a barokiem.
Najważniejsze prace Antitemiusz: jezuicki dramat szkolny (z rękopisu Biblioteki w Uppsali wydał Jan Dürr-Durski). Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1957. Arianie polscy w świetle własnej poezji: zarys ideologii i wybór wierszy. Warszawa : Państwowy Zakład Wydawnictw Szkolnych, 1948. Daniel Naborowski: monografia z dziejów manieryzmu i baroku w Polsce. Łódź: Łódzkie Towarzystwo Naukowe; Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1966 (seria: Łódzkie Towarzystwo Naukowe Prace Wydziału I Językoznawstwa, Nauki o Literaturze i Filozofii ISSN 0076-0404;