Płaskonos jasnogłowy (Spatula platalea) – gatunek średniej wielkości ptaka wodnego z rodziny kaczkowatych (Anatidae). Występuje w Ameryce Południowej z wyjątkiem jej północnej części. Jedyny południowoamerykański płaskonos. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Taksonomia Płaskonosa jasnogłowego po raz pierwszy opisał w 1816 roku Louis Jean Pierre Vieillot w piątym tomie dzieła Nouveau dictionnaire d'histoire naturelle pod nazwą Anas platalea. W 1856 roku w „Comptes rendus de l’Académie des sciences” gatunek ten został umieszczony w rodzaju Rhynchaspis wraz z płaskonosem (Spatula clypatea), płaskonosem przylądkowym (S. smithii) oraz płaskonosem czarnolicym (S. rhynchotis). W 1856 roku w „Proceedings of the Zoological Society of London” gatunek ten został jedynie wspomniany jako Spatula maculatus. Nazwa Spatula platalea została użyta w 1932 roku w książce The birds of Chile. W pochodzącej z 1966 roku liście zbiorów w Muzeum Historii Naturalnej w Londynie płaskonos jasnogłowy otrzymał nazwę Spatula rhynchostis. Obecnie gatunek umieszczony w rodzaju Spatula. Nie wyróżnia się podgatunków.
Morfologia Wymiary średnie i masa ciała Długość ciała wynosi 51–56 cm, w tym ogona 92–98 mm i dzioba 81–84 mm. Skok mierzy 34–38 mm. Rozpiętość skrzydeł wynosi 66–73 cm, długość samego skrzydła 210–222 mm.