Średniowiecze Wczesne średniowiecze zdaje się nie znać mistyki kobiet. Pierwsze mistyczki, Hildegarda i Elżbieta z Schӧnau, pojawiają się dopiero w XII w. Nieco później ta forma doświadczeń religijnych pojawia się w płn. Italii: Klara z Asyżu, Helena Enselmini, Małgorzata z Kortony, Aniela z Foligno, Agnieszka z Montepulciano i inne. Natomiast we Francji w XIII w. tylko na południu żyje kilka mniszek: Małgorzata Porete, Ducelina z Digne, Beatrix z Ornacieux. Na obszarze niemieckojęzycznym mistyka kobiet od XIII do XV w. rozwijała się zwłaszcza w klasztorach dominikanek (Elżbieta z Oye, Małgorzata Ebner). W XIV w. przypada kulminacyjny punkt rozwoju mistyki kobiet. W Italii reprezentantkami są Brygida Szwedzka i Katarzyna ze Sieny. W Niemczech należy wymienić Krystynę Ebner i Małgorzatę Ebner, Adelajdę Langmann i Dorotę z Mątowów; jeśli chodzi o Niderlandy – Gertrudę z Oosten i Lidwy; jeśli chodzi o Francję – Joannę z Maillè. Czysto liczbowy rozwój mistyki kobiet pod koniec średniowiecza i w całym okresie wczesnej nowożytności zdaje się mieć związek z ukształtowanym w późnym średniowieczu typem świętości, który podkreśla mistyczne przeżycia.