W latach 1922–1923 ukończył II kurs doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie i został mianowany szefem Oddziału Wyszkolenia w sztabie DOK II Lublin. Był w nim od listopada 1924 szefem Oddziału Ogólnego i przez rok szefem sztabu. Dowódca batalionu od maja 1927 w 57 pułku piechoty. 26 kwietnia 1928 roku ogłoszono jego przeniesienie do 61 pułku piechoty w Bydgoszczy na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. We wrześniu 1930 został mianowany delegatem Szefa Komunikacji Wojskowych Sztabu Głównego WP przy Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Poznaniu. W marcu 1939 pełnił służbę w 81 pułku piechoty w Grodnie na stanowisku I zastępcy dowódcy pułku.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 był wojskowym pełnomocnikiem przy Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Poznaniu.
Od 1940 w konspiracji w ZWZ-AK w której był krótko komendantem Podokręgu Kowno, a później szefem Wydziału II sztabu Komendy Okręgu Wilno ZWZ. W styczniu 1942 został przeniesieniu do Warszawy, gdzie był Szefem Służby Kolejowej w Szefostwie Komunikacji Wojskowych KG ZWZ-AK. W czerwcu 1943 został aresztowany i osadzony na Pawiaku. Wywieziony 5 października 1943 do obozu koncentracyjnego w KL Auschwitz w OświęcimiuNr obozowy 156079, a następnie 17 września 1944 do Flossenbürga i tam zmarł.