W roku następnym do użytku oddany został pięciokopułowy główny klasztorny sobór Dwunastu Apostołów z bocznymi ołtarzami Kazańskiej Ikony Matki Bożej oraz Świętych Andrzeja z Krety i Marii Egipcjanki (poświęcony w 1903). Budowa finansowana była z ofiar wiernych. W styczniu 1903 Świątobliwy Synod Rządzący zaliczył klasztor w poczet monasterów I klasy, którym przysługiwały najwyższe dotacje państwowe i które miały możliwość utrzymywania największych liczebnie wspólnot mniszych. Pierwsze mniszki pochodziły z monasteru św. Jana Chrzciciela w Leuszynie, którym kierowała ihumenia Taisa, uczennica duchowa Jana Kronsztadzkiego. Natomiast pierwszą przełożoną monasteru została ihumenia Angelina (Siergiejewa). W monasterze żyło ponad 350 mniszek i posłusznic, które zajmowały się szyciem szat liturgicznych, prowadzeniem szpitala, pieczeniem prosfor, prowadzeniem ogrodu i sadu.
W 1908 Jan Kronsztadzki zmarł i został pochowany w dolnej cerkwi monasterskiej.
Klasztor został zamknięty w 1923, w jego zabudowaniach rozmieszczono technikum melioracyjne. W 1926 zamurowane zostało dojście do grobu Jana Kronsztadzkiego.