Autor porusza w rozprawie trzy argumenty: Taniec dworski powinien się opierać na dokładnie opisanych i skodyfikowanych krokach (autor wymienia ich 12). Taniec jest sztuką, więc wymaga precyzyjnej znajomości techniki i oryginalności wykonania. Choreografia ma być pojmowana jako integralna całość i powinna rozwijać się harmonijnie, przechodząc z jednej figury w drugą, opierając się na podwójnym kryterium spójności i piękna.
Poszczególne tematy traktowane są w sposób ścisły i logiczny, można powiedzieć – naukowy, odnoszą się do teorii i techniki tańca, a także do związków zachodzących między tymi dwiema dziedzinami. Ujednolicona zostaje terminologia i nazewnictwo. Do każdego tańca dodana jest muzyka – utwory prawdopodobnie napisane przez samego maestro. Łatwo zauważyć, że jest to praca skierowana do osób biegłych w tańcu i muzyce, prawdopodobnie do przyszłych maestro – mających zamiar pracować na dworach najbogatszych książąt i magnatów ówczesnych Włoch. Wiemy, że autor cel osiągnął, jego uczniowie Antonio Cornazano i Guglielmo Ebreo Pesarese osiągnęli wielkie sukcesy i rozgłos w zawodzie.