Anzelm z Lukki II (ur. 1036, zm. 18 marca 1086 w Mantui) – katolicki biskup Lukki, uczestnik sporu o inwestyturę; zwany młodszym lub Anzelmem II (dla odróżnienia od swego wuja, papieża Aleksandra II), nosił również przydomek Baduarius (gdyż pochodził z mediolańskiej rodziny Baggio).

Początkowo wbrew zaleceniom papieża Grzegorza VII przyjął inwestyturę z rąk świeckich (od Henryka IV). Żałując tego kroku, złożył godność biskupią i wstąpił do klasztoru kluniackiego, ale został odwołany przez papieża z poleceniem powrotu do diecezji.

Gorliwy zwolennik papieża Grzegorza VII i wprowadzanych przez niego reform. Ze względu na silne wsparcie dla ruchu reformatorskiego w Kościele oraz próbę narzucenia rygorystycznej dyscypliny klasztornej, w 1081 większość kanoników odmówiła poddania się wprowadzanym przez niego nowym zasadom, a sam Anzelm został wydalony do opactwa benedyktynów w Polirone w Mantui).

Anzelm poświęcił się ustanawianiu zasad reformy gregoriańskiej i starał się przeciwdziałać antypapieżowi Klemensowi III.