Główne postacie Jedną z bardziej znaczących postaci w historii mistyki jezuickiej był Ignacy Loyola (1491–1556). Jego współtowarzysz – Franciszek Ksawery (1506–1552) jest drugą po Założycielu postacią Towarzystwa Jezusowego, jako „Apostoł Wschodu”. Poza wybitnymi mistrzami, takimi jak: Piotr Kanizy (1520–1597) i Robert Bellarmin (1542–1621), pojawiają się ludzie nieprzeciętni, tacy jak: Alfons Rodriguez (1526–1616), Ludwik de Ponte (1554–1624), Ludwik Lallement (1587–1635) – założyciel szkoły mistyki jezuickiej we Francji, Jan Surin (1600–1665), Klaudiusz de la Colombiere (1641–1680), i znany Coussade (1675–1751). W czasach współczesnych mistyka jezuicka rozwijała się na podstawie studiowania Ćwiczeń duchownych. Do jej rozwoju przyczynili się: L. de Grandmaison (1877–1927) oraz Józef de Guibert (1877–1942).

Za najbardziej wpływowego jezuitę uchodził Karl Rahner (1904–1984). Był autorem wielu książek np. Theological Investigations (Poszukiwania teologiczne). To właśnie on wejrzał w samo sedno duchowości Loyoli, tj. w możliwość bezpośredniego doświadczenia Boga.