Zygmunt Bobrowski przybrane nazwiska: Edmund Bobrowski, Klemens Markowski, Aleksander Surowiec, ps. „Ludwik”, „Ludwik II”, (ur. 2 grudnia 1898 w Przysusze, zm. 15 listopada 1973 w Wyszkowie) – pułkownik piechoty ludowego Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 2 grudnia 1898 w rodzinie Stanisława (prywatny urzędnik) i Józefy z domu Woronieckiej. Ukończył naukę w 1915 w rosyjskiej szkole realnej w Równem. Służył od marca 1916 w armii rosyjskiej. W listopadzie ukończył szkołę oficerską w Kijowie i został w stopniu chorążego przydzielony do 261 zapasowego pułku piechoty. Przeniesiony w maju 1917 do 165 pułku piechoty. Był w sierpniu w jednostce współorganizatorem komitetu pułkowego, a następnie wstąpił do 11 pułku piechoty I Korpusu Polskiego na Wschodzie. Od czerwca 1918 współorganizator Polskiej Organizacji Wojskowej w Równem, a jednocześnie pracował w tamtejszym Komisariacie Reemigracyjnym jako instruktor. Aresztowany przez Niemców w Brześciu nad Bugiem (w październiku) w drodze do Warszawy, ale udało mu się zbiec.