Kariera Evert rozwijała się od wczesnych lat, po udanych występach wśród juniorek (kilka tytułów mistrzyni USA, zwycięstwo w Orange Bowl) już we wrześniu 1970 na turnieju w Charlotte pokonała czołową tenisistkę francuską Françoise Durr (tracąc zaledwie jednego gema), a później w półfinale Smith Court, która dopiero co świętowała wygranie Wielkiego Szlema. Rok później Evert była najmłodszą półfinalistką US Open (wynik ten później poprawiały Pam Shriver, Tracy Austin i Andrea Jaeger) i awansowała do czołowej dziesiątki na świecie. Debiutowała w reprezentacji w Pucharze Wightman. W 1974 odniosła pierwsze zwycięstwo turniejowe; przegrała w finale Australian Open z Evonne Goolagong, ale wiosną tego samego roku wygrała mistrzostwa Włoch w Rzymie, a później wielkoszlemowy French Open. Wygrała także po raz pierwszy Wimbledon.
Od 1974 była klasyfikowana na pierwszym miejscu na świecie, nieprzerwanie do 1977, ponownie w 1980. W kolejnych latach zdobywała kolejne tytuły wielkoszlemowe (łącznie 18, w tym rekordowe siedem triumfów na kortach im. Rolanda Garrosa), 16-krotnie przegrywała w finałach. Wliczając również turnieje niższej rangi, odniosła 154 zwycięstwa turniejowe w grze pojedynczej (więcej ma jedynie Navrátilová).