W 1909 otrzymał godność archimandryty. W tym samym roku został zatrudniony na kursach pastoralnych przy eparchii wołyńskiej jako asystent ich kierownika. Na stanowisku tym pozostawał przez pięć lat, do chirotonii biskupiej. Przyjął ją 30 sierpnia 1914 w soborze katedralnym w Odessie. Otrzymał wówczas tytuł biskupa jelizawietgradzkiego, wikariusza eparchii chersońskiej i odeskiej. Brał udział w Soborze Lokalnym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1917-1918. W czasie jego trwania został mianowany namiestnikiem Ławry św. Aleksandra Newskiego. 2 sierpnia 1918 odmówił rozmieszczenia w pomieszczeniach monasteru szpitala wojskowego; próba aresztowania jego i innych mnichów przez Czerwoną Gwardię została jednak udaremniona przez zgromadzony tłum.
Odwołany z funkcji namiestnika Ławry, wrócił do eparchii chersońskiej, przyjmując tytuł biskupa nikołajewskiego. W 1921 został ordynariuszem eparchii chersońskiej. Czynnie sprzeciwiał się rozwojowi Żywej Cerkwi, która pojawiła się w Chersoniu w 1923. Z tego też powodu został aresztowany 16 lutego 1923 i oskarżony o sprzeciwianie się konfiskacie kosztowności cerkiewnych, wspieranie Białych, w tym prowadzenie zbiórki funduszy na potrzeby armii gen. Denikina.