Była wiceprezydentem Europejskiej Federacji Narodowych Instytucji na rzecz Języka (2006–2010). Jest autorką ponad 200 publikacji z dziedziny językoznawstwa ogólnego, socjolingwistyki, polityki językowej, oświaty dwujęzycznej.
W wyborach w 2002 po raz pierwszy została wybrana na posłankę na Sejm VIII kadencji z listy Nowej Ery. Od 2002 do 2004 stała na czele komisji ds. praw człowieka i spraw społecznych. W tym samym okresie była członkinią łotewskiej delegacji do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. W latach 2004–2006 sprawowała funkcję ministra oświaty i nauki w rządzie Aigarsa Kalvītisa. Wybierana w skład parlamentów IX i X kadencji z listy Nowej Ery i Jedności. W latach 2008–2011 należała do centroprawicowego Związku Obywatelskiego. W wyborach w 2011 uzyskała reelekcję do Sejmu XI kadencji. W X i XI kadencji Sejmu była przewodniczącą komisji oświaty, kultury i nauki. 22 stycznia 2014 została ministrem oświaty i nauki w rządzie rządzie Laimdoty Straujumy. Nie weszła w skład Sejmu XII kadencji i powołanego w listopadzie 2014 nowego rządu Laimdoty Straujumy.
Powróciła do pracy naukowej. W 2015 objęła obowiązki prorektora Uniwersytetu Łotwy.
Odznaczona m.in. Orderem Krzyża Ziemi Maryjnej II klasy. Zamężna, ma dwoje dzieci.