Jednolita konwencja o środkach odurzających z 1961 roku (wraz z poprawką z 1972 roku) – umowa międzynarodowa, zawarta w celu ograniczenia dostępu do przetworów konopi (marihuana, haszysz itp.), kokainy (wraz z innymi estrami ekgoniny) i narkotyków opioidowych (morfina, heroina, kodeina itp.) w celach pozamedycznych. Zgodnie z wymogami art. 41 weszła w życie 30 dni po przystąpieniu bądź ratyfikacji przez 40 państw, co nastąpiło 13 grudnia 1964 r.
Depozytariuszem jest Sekretarz Generalny ONZ (art. 40). Jej stronami jest 186 państw. Język autentyczny: angielski, chiński, francuski, hiszpański i rosyjski (art. 40). Spory rozstrzyga Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości, chyba że strony uzgodnią inny sposób (art. 48).
Środki objęte kontrolą klasyfikuje w czterech wykazach: Wykaz I zawiera wszystkie środki objęte konwencją z wyjątkiem środków w wykazie II Wykaz II zawiera kilka łagodniejszych opioidów (w tym kodeinę) Wykaz III zawiera preparaty niektórych środków w wykazach I i II objęte kontrolą złagodzoną (np.