W marcu 1945 został pracownikiem Wydziału Architektury Zabytkowej Biura Odbudowy Stolicy i koordynatorem odbudowy i rekonstrukcji zniszczonej zabudowy, był ekspertem w zakresie odbudowy obiektów historycznych. Pełnił funkcję dyrektora generalnego i głównego projektanta odbudowy Starego i części Nowego Miasta. Był organizatorem i pierwszym dyrektorem Pracowni Konserwacji Zabytków, był również wykładowcą na Wydziale Architektury warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Nadzorował odbudowę pałaców i obiektów historycznych zlokalizowanych w Śródmieściu Warszawy oraz pałacu w Jabłonnie. Był również zaangażowany podczas rekonstrukcji Starego Miasta w Lublinie i oficyny dworu w Żelazowej Woli. Od 1966 do przejścia na emeryturę w 1974 zajmował stanowisko stołecznego konserwatora zabytków. Należał do Komisji Architektoniczno-Konserwatorskiej Obywatelskiego Komitetu Odbudowy Zamku Królewskiego.
W 1955 otrzymał zespołową Nagrodę Państwową II stopnia za wybitne osiągnięcia i twórczy wkład w odbudowę i wydobycie wartości artystycznych Starego Miasta w Lublinie.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 257a-I-6).
Ordery i odznaczenia