Kształt greckich liter przypomina koptyjską uncjałę, co jest charakterystyczne dla środowiska aleksandryjskiego. Litera phi (φ) ma obwód w kształcie serca, litery pi (π), omega (ω), mi (μ) są szerokie, natomiast litery epsilon (ε), ro (ρ), omikron (ο) – wąskie. Dolne linie dla liter epsilon, mi, omega często są łączone z innymi literami. Skryba dokonał licznych zmian gramatycznych, wiele z nich można uznać za błędy gramatyczne. Błędy w pisowni uzależnione są od wymowy, wśród nich liczną grupę stanowią błędy itacyzmu, wskazują one na brak znajomości języka greckiego ze strony skryby.
Nomina sacra (imiona święte) pisane są skrótami. Fragment zawiera następujące skróty: ΚΥ (Pana), ΘΥ (Boga), ΠΝΙ (Duchowi), ΙΗΛ (Izrael), ΥΝ (Syna).
Tekst Tekst fragmentu reprezentuje aleksandryjską tradycję tekstualną. Kurt Aland zaklasyfikował go do kategorii II. Fragment zawiera nieco unikatowych wariantów tekstualnych. Większość wariantów jest charakterystyczna dla wczesnych rękopisów. Niektóre z wariantów nie są odnotowywane w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu Nestle-Alanda (np.