W swoich Dialogach Grzegorz Wielki dodaje, że dusza wizjonera również została wzięta do nieba.
Reguła benedyktyńska Oprócz życia Benedykta podstawę mistyki benedyktyńskiej stanowi jego Reguła, zredagowana przez Benedykta ok. roku 540. Według Reguły należy wyrzekać się samego siebie, by iść za Chrystusem, na pierwszym miejscy winna być miłość do Chrystusa i uwielbienie Boga. Chrystus przyjął grzesznego człowieka, za co winni jesteśmy Jemu całkowite oddanie. Najpełniejszy wyraz uzyskuje to w bezgranicznym posłuszeństwie i najwyższym stopniu pokory.
Charakterystyczne rysy mistyki benedyktyńskiej Charakterystyczną cechą mistyki benedyktyńskiej jest związek pokornego posłuszeństwa z wielbieniem Boga. Rozumienie pokory i posłuszeństwa pogłębił Bernard z Clairvaux. Pokora, której najwyższym stopniem jest posłuszeństwo, polega na powstrzymywaniu się od grzechu samowoli, by w ten sposób naśladować posłuszeństwo Chrystusa. Wyraźnie widać to u Gertrudy Wielkiej.
Inną charakterystyczną cechą mistyki benedyktyńskiej jest zakotwiczenie w Piśmie Świętym. Ze wstępu do Reguły wynika, iż Biblia jest dla Benedykta podstawą życia duchowego.