Będąc porucznikiem rezerwy brał udział w wojnie obronnej 1939, schwytany i uwięziony przez Niemców w obozie pod Kielcami. Zbiegł z obozu i wrócił do Poznania. W latach 1940–1942 pracował w Kaliszu, a następnie przedostał się do Generalnej Guberni. W celu uniknięcia wywiezienia do Niemiec, zmuszony był pracować w charakterze zwykłego urzędnika w zarządzie miejskim miasta Jędrzejowa.
W styczniu 1945 powrócił do Poznania. Od 8 marca 1945 do 16 grudnia 1948 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej, a następnie - Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Należał do egzekutywy komitetu miejskiego PPR w Poznaniu (od 1945) oraz komitetu warszawskiego (1948–1950), delegat na I i II Zjazd PPR oraz na Kongres Zjednoczeniowy. 31 stycznia 1945 powrócił do Poznania i został naczelnikiem Wydziału Organizacyjnego Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu.
16 lipca 1945, mając 36 lat, został przewodniczącym Miejskiej Rady Narodowej w Poznaniu (40 głosami za, 13 przeciwnymi i 7 wstrzymującymi się), a następnie od 26 marca 1947 do października 1948 prezydentem Poznania.