Gawlikowski wygrał proces z konkurencyjnym Teatrem Powszechnym – który wkrótce zamknięto – o bezprawne wystawianie operetek, do których prawo miały Nowości, jednak koszty procesu okazały się wysokie. Ponadto władze miejskie, które w miejsce Teatru Powszechnego planowały otwarcie Miejskiego Teatru Opera i Operetka, utrudniały funkcjonowanie Nowości. Już wiosną 1921 r. koncesja na działalność teatru miała nie zostać przedłużona, jednak ostatecznie Nowości działały jeszcze w sezonie 1921/22, wystawiając m.in. Krowoderskich zuchów i Lolę z Ludwinowa.
W 1922 r. w sali Nowości ponownie zaczęło działać kino, a Tadeusz Pilarski utworzył objazdowy zespół Operetki Nowości, z którym ruszył na gościnne występy. W 1924 r. przy ul. Rajskiej 12 otworzył Teatr Operetki Nowości (Krakowską Operetkę Nowości), formalnie prowadzony przez jego syna. Teatr działał przez dwa sezony, po czym w 1926 r. zastąpił go Teatr Popularny Nowości, prowadzony przez Pilarskiego-ojca i Jana Dobiesława. Głównym reżyserem był Antoni Piekarski, a scenografem – Jan Marcin Szancer. Teatr zakończył działalność na początku 1927 r.