Podczas kolejnej konferencji, która miała miejsce w dniu 30 maja 1940, Frank doprecyzował, że celem Akcji AB będzie „przyspieszona likwidacja znajdującej się w naszych rękach większości buntowniczych polityków, głoszących opór i innych osobników politycznie podejrzanych, jak również równoczesne położenie kresu tradycyjnej polskiej przestępczości”. Postanowiono, że aresztowanych nie należy kierować do obozów koncentracyjnych, lecz „likwidować na miejscu w najprostszy sposób”. Streckenbach przewidywał, że w ramach Akcji AB zamordowanych zostanie co najmniej 3500 osób uznawanych za „kwiat polskiej inteligencji i ruchu oporu” oraz kilka tysięcy przestępców kryminalnych.

Począwszy od czerwca 1940 we wszystkich miastach dystryktu radomskiego przeprowadzane były obławy i masowe aresztowania. Po krótkim pobycie w lokalnych więzieniach i aresztach większość zatrzymanych Polaków została deportowana do obozów koncentracyjnych. Między innymi już w pierwszej fazie akcji blisko 1000 osób zostało wywiezionych do KL Sachsenhausen. Z kolei w sierpniu 1940 roku z miejscowych więzień odeszły transporty do KL Buchenwald i KL Ravensbrück.