Alfonso (Alphonsus) Salmerón (ur. 8 września 1515 w Toledo, zm. 13 lutego 1585 w Neapolu) – teolog, biblista i jeden z założycieli zakonu jezuitów.
Towarzystwo Jezusowe Studiował literaturę i filozofię na uniwersytecie w Alcalá, a później filozofię i teologię na paryskiej Sorbonie. W Paryżu za pośrednictwem Diego Layneza poznał Ignacego Loyolę i razem z Laynezem, Piotrem Fabrem i Franciszkiem Ksawerym byli jednymi z pierwszych sześciu towarzyszy Loyoli. Stali się zalążkiem przyszłego zakonu jezuitów. 15 sierpnia 1534 w kościele św Piotra na wzgórzu Montmartre, wówczas leżącym na przedmieściach Paryża, wspólnie złożyli śluby ubóstwa i czystości oraz podjęli zobowiązanie, że po uzyskaniu święceń udadzą się do Palestyny, aby tam nawracać muzułmanów, a gdyby to było niemożliwe, oddadzą się do dyspozycji papieża. 15 listopada 1536 opuścili Paryż i dotarli do Wenecji 8 stycznia. Ponieważ ze względu na wojnę dalsza podróż na wschód nie była możliwa, podczas wielkiego postu Loyola i Piotr Faber, jedyny spośród nich mający święcenia kapłańskie, udali się do Rzymu po papieską akceptację. Po jej uzyskaniu wszyscy otrzymali święcenia kapłańskie i zaczęli organizować nowy zakon. 8 września spotkali się w Vicenzy i wszyscy oprócz Loyoli odprawili swoją pierwszą mszę świętą. Plan pielgrzymi do Ziemi Świętej został porzucony.